•´¯`•.•ТoЭÿ:โตอี้ 'space •.•´¯`•

บอกกล่าวเล่าเรื่อง

เปิดเทอมมาตั้งแต่รู้เกรดก็รู้สึกอารมณ์ดีอย่างบอกไม่ถูก ถึงเกรดจะไม่ค่อยดีนักแต่ก็ได้มาด้วยความภาคภูมิใจนะ ขอบอกๆ (ไม่ได้ไปปล้นใครเค้ามา 555+)  เทอมนี้จะทำให้ดีกว่านี้ คอยดูเกรดต้องอัพขึ้น เปิดเทอมมาไม่เท่าไหร่ก็สอบไม่เว้นแต่ละวัน เริ่มต้นด้วยการสอบชีวะ 555+ (ดีใจว่ะ คะแนนสวยซะด้วย)  ตามด้วยการสอบเคมี (อะไรฟระ ยังเรียนไม่รู้เรื่องเลย สอบแล้วสอบอีก ก็ตกกันไปตามระเบียบล่ะนะ ตกกันเป็นทิวแถว) แต่อยากบอกว่าเรียนเคมีเทอมนี้สนุกมากเลยอ่ะ ได้ทดลองตลอดเลยมันส์มากๆอ่ะ ชอบๆ นอกจากการสอบแล้วยังมีรายงานที่ต้องส่งอีก 3 เล่ม (เวรกรรม!!) เริ่มด้วยรายงานคณิต ทำแบบสอบถาม กลุ่มข้าพเจ้าทำแบบสอบถามเรื่อง นมอะไรที่คุณชอบ ? ฮากันกระจายครับเพ่น้อง สอบถาม ชาย 50 คน และหญิง 50 คน  ซึ่งผู้ชายห้องเราก็มีกันมากมายซะเหลือเกิน ข้าพเจ้าก็เลยตัดสินใจไปแจกกันที่ตึกน้ำกันเลยที่เดียว (อายชะมัด แต่เพื่อคะแนนเราทำได้) ต่อมารายงานชีวะ เรื่องระบบภูมิคุ้มกัน ซึ่งต้องเขียนด้วยลายมือทั้งเล่ม (เวรแล้วไง ความขี้เกียจขึ้นสมองอีกแล้ว) ยังไม่เข้าใจคำว่าระบบภูมิคุ้มกันเลย จะเขียนรายงานถูกมั้ยเนี่ย (ใครรู้ก็ช่วยบอกทีนะจ๊ะ) สุดท้ายรายงานสังคม เรื่องวิวัฒนาการมนุษย์ โชคดีที่เจอหนังสือดีในห้องสมุดเลยโชคดีไป ข้อมูลดีมากๆ รับรอง ไม่ได้คะแนนดีก็ให้มันรู้ไป 555+

และแล้วเวลาแห่งการแข่งขันก็เวียนมาอีกรอบ เริ่มด้วยการแข่งขันที่เกาะลอย ซึ่งเป็นปีที่ 11 แล้วที่แข่งขันรายการนี้ ไปทีไรก็ประทับใจทุกที(เสียดายไม่ได้ไปดูเต่า) ศิลปินมากมายเช่นเคย มีแต่พวกแนวๆ ติสๆ ทั้งนั้นเลย แต่ครั้งนี้มีคนแข่งน้อยกว่าปกติ สงสัยพวก ม.6 ที่เซียนๆติดสอบสัมภาษณ์ที่ศิลปากรกัน (อดเจอคนที่อยากเจอเลย) ปีนี้พาเด็กศิลป์รุ่นใหม่แกะกล่องไปด้วย 5 คน เวรกรรมไป 5 คนวาดเหมือนกันแทบทุกคน ถามว่า เฮ้ย!!น้อง ทำไมวาดเหมือนกันล่ะ ก็เพ่ซ้อมให้พวกหนูแบบนี้อ่ะ (สรุปกรูผิด เวรกรรม) และแล้วทั้ง 5 คนก็อดรางวัลกันไปตามระเบียบ แต่ม.ปลายก็ไม่ทำให้ผิดหวังนะ ได้รางวัลติดไม้ติดมือกลับโรงเรียน 2 รางวัล (ข้าพเจ้ากับมุก) ......

ฝากถึงเพื่อนๆ 

ปัดและบิวแกสองคนทำให้เค้ารู้ว่าชีวิตเค้ามันมีค่า ขอบคุณที่ไม่โมโหใส่เค้า และเข้าใจความคิดเค้า รักแกทั้งสองคนเลย (จากใจไม่ไก่กา)

มายด์ แกคือเพื่อนคนแรกในชีวิต และแกก็ทำให้เค้ารู้ว่ามิตรภาพที่ยั่งยืนมันเป็นยังไง (จะเป็นเพื่อนที่ดีของแกตลอดไป) แหมๆๆ รู้สึกเด๋วนี้จะเนื้อหอมนะยะ

เจและจอย แม่พระของกรู ชอบทำอะไรให้ซึ้งใจอยู่เรื่อย น้ำใจประเสริฐจริงๆ ซักวันเค้าคงได้ตอบแทนพวกแก

ส้ม แจน ซิน ผู้ที่ทำให้โลกนี้สดใส คุยด้วยทีไรมีเฮทุกที ขอบคุณทุกคำพูดที่คอยเตือนสติ ขอบคุณน้ำใจที่มีอย่างไม่ขาดสาย และขอบคุณที่เป็นเพื่อนกัน

กวาง แกก็คือเพื่อนเค้า ถึงตอนนี้มันจะไม่เหมือนเดิม แต่มีอะไรก็บอกกันได้นะ ด้วยความเป็นห่วงว่ะ

นังบุช ผู้ที่ชอบแอ๊บแบ๊วและทำปากบานอยู่ตลอดเวลา แกคือคำจำกัดความของคำว่า “ไอ้สันดาน” 555+

อีแบงค์ แกคือคนที่เห็นกิ๊ก(มากกว่าเพื่อนแต่ไม่ใช่แฟน)เป็นแม่ ทุเรสว่ะ แถมยังไล่จีบคนไปทั่ว หล่อตายแหละมรึงอีไฝดำ (สงครามเย็นระหว่างเรามันไม่จบลงง่ายๆแน่ จำไว้)

นัท เด็ก ต.อ. (เตรียมอุดม) ผู้น่ารัก แกคือแนวร่วมที่สำคัญในชีวิตเค้า ทำมั้ยเรามักคิดอะไรที่เหมือนๆกันเนอะ 555+

เด็กศิลป์ทุกคน พวกแกคือสายเลือดที่ต้องขึ้นมาแทนรุ่นพี่ และพวกแกต้องเป็นหนึ่งในยุทธภพให้ได้ (เป็นหนังกำลังภายในกันเลยทีเดียว)

ชาวค่ายศิลป์ ได้ดีกันทุกคนเลยนะ อย่าลืมกันล่ะ คิดถึงมากมาย

สุดท้าย ขอบคุณเพื่อนๆทุกคนที่คอยช่วยเหลือมาตลอด รู้สึกว่าถ้าตัวเองขาดเพื่อนไปคงจะอยู่ไม่รอดแน่ ขอบคุณที่เป็นเพื่อนกัน           

แอบบ่นไปงั้นแหละ บ่นไปก็ไม่มีใครรับรู้ เอาเป็นว่าระบายอะไรออกมาซะบ้างก็คงดี (หลังจากไม่ได้จับพู่กันมากว่าสัปดาห์) เรื่องแรกที่จะบ่น คิดว่าเพื่อนๆคงเห็นด้วยและคงจะต้องเป็นประเด็นในการบ่นไปอีกนาน นั่นคือ คะแนนชีวะ ที่สุดแสนจะน่าประทับใจ เป็นไปได้เนอะ แต่ก็เป็นแล้ว ที่ทั้งระดับชั้นได้ 4 กันแค่ 8 คน (ทำได้ไงฟระ) มีที่ไหนส่งสมุดแล้วได้คะแนนติดลบ (ให้ตายเหอะ) ได้คะแนนเท่านี้ไม่รู้จะโทษใครเลย จะโทษอาจารย์ก็ไม่รู้จะโทษยังไง (ก็หนูรักอาจารย์นี้นา) จะโทษตัวเองก็ใช่ที่ (กรูทำดีที่สุดแล้วอ่ะ จะเอาไงอีกฟระ) เอาเป็นว่าไม่โทษใครทั้งนั้นแหละ ถือว่าบุญเก่าที่สะสมมันมีน้อยแล้วกัน (โทษอะไรไม่ได้ก็โทษบุญโทษกรรมเนี่ยแหละ 555+) เรื่องที่ 2 มันไม่ใช่เรื่องน่าบ่น แต่เป็นเรื่องน่ายินดี เมื่อดอกรักเบ่งบานเต็มห้อง 2 รู้สึกว่าเพื่อนๆ จะอินเลิฟกันเกือบทุกคนเลยนะ แหมๆๆๆ น่าอิจฉาชะมัด (ล้อเล่น) ก็ขอให้มีความสุขกันนะเพื่อนๆ อย่าควงเกิน 1 ล่ะ เด๋วจะสับลางไม่ทัน 5555+

 เมื่อวันจันทร์ที่เท่าไม่รู้อ่ะจำไม่ได้ ไปงานสัปดาห์หนังสือมา การเดินทางเป็นไปอย่างยากลำบาก ขาไปอ่ะสบาย ชิวๆ ขากลับนี้สิ โอ้โห พระเจ้าหอบเป็นคนบ้าเลย (กระเป๋ามิกกี้ขาดเลยอ่ะ) ได้หนังสือมามากมาย (จะพยายามอ่านให้หมด หุหุ)  แต่ประเด็นสำคัญมันอยู่ที่ชายหัวส้มนามว่าพี่ริว (กิ๊กไอ้ปัดมัน) จากคำบรรยายที่บอกเล่ากันมาว่าพี่ริวเนี่ยเป็นลูกครึ่งญี่ปุ่น นึกว่าจะหล่อ ให้ตายเหอะมันไม่ใช่ลูกครึ่งนั้นมันครึ่งลูกชัดๆ (ญี่ปุ่นหรือลาวค่ะเพ่)  แล้วก็กล้ามากที่ย้อมผมสีส้ม(กลัวลาวไม่ได้ใจ)แต่ปัญหามันอยู่ที่ มันไม่เดินตามไอ้ปัดนี้สิ เดินตามข้าพเจ้ากับคุณดรีมอยู่ได้ พยายามชวนข้าพเจ้าคุยโน้นคุยนี้ 555+ แต่หารู้ ไม่ชวนคุยผิดคนแล้วไอ้หัวส้ม ได้ทีก็เลยแสดงกิริยารังเกียดสุดฤทธิ์ จนคุณดรีมถึงกับขำเหงือกบาน แต่ไอ้หัวส้มก็ยังไม่เลิก ในที่สุดแผนการขั้นสุดยอดก็เข้ามาให้หัว จะปล่อยให้มันตามทำไม ได้ทีก็วิ่งสิครับเพ่น้อง 555+ ปลอดภัยจากหัวส้ม

เรื่องต่อมางานวิ่งควาย ชลกันยาอันยิ่งใหญ่และเกรียงไกรของเรา ได้รับเกียรติ ให้จัดขบวนถึง 2 ขบวนด้วยกัน คือ ขบวน ทะเลงาม และข้าวหลามอร่อย งานในส่วนที่ข้าพเจ้าได้รับมอบหมายคือทำขบวนข้าวหลาม ซึ่งเห็นโครงครั้งแรกก็ตกใจอยู่เหมือนกัน โอ้ว ข้าวหลามสูงกว่า 3 เมตร แต่มันก็ทำเสร็จและก็ดูดีมากทีเดียวนะ (ขอบคุณเพื่อนๆนะที่มาช่วยกันทำ ถึงจะมาน้อยแต่ไม่ปล่อยให้ข้าพเจ้าเดียวดาย ก็นับเป็นพระคุณอย่างสูง) ตอนทำขบวนไม่เท่าไหร่ วันเดินแห่เนี่ยสิ เหนื่อยสุดๆอ่ะ ตั้งแต่นุ่งผ้าน้อง (น้องค่ะ ทำไมไม่ใส่กางเกงขาสั้นกันมาข้างในล่ะคะ เพ่จะเป็นตากุ้งยิงแล้วนะคะน้อง) แต่งหน้าทำผมให้น้อง (สวยนะยะ ขอบอกๆ) และที่สำคัญต้องไปเข็นรถข้าวหลามเองเนี่ย ให้ตายเหอะ ความจริงมันก็มีคนเข็นนะ แต่ช่างหามาได้ตัวกะทัดรัดเหลือเกิน เล็กซะจนไม่กล้าให้เข็น (กรูเข็นเองก็ได้ฟระ) ดีที่มีพวกห้อง 1 มาช่วยก็เลยสลับกันเข็น พื้นที่บริเวณนั้นก็เต็มไปด้วยขี้ควาย (เข็นรถข้าวหลามหลบขี้ควาย 5555+ ประสบการณ์ที่จะหาไม่ได้อีกแล้วในชีวิตนี้) มีเหหตุการณ์สำคัญเกิดขึ้นเมื่อคนที่ไม่ประสงค์ออกนามได้โผล่มาจากธรณีไหนไม่รู้ ทำให้คุณแจนถึงกลับเซ็งครับเพ่น้อง ไอ้เราก็ไม่รู้ ก็ไปขอยืมหมวกคุณแจนมาใส่เนื่องจากหน้าบางทนแดดไม่ไหว แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือ ข้าวหลามทั้งท่อน ฟาดมากลางกระบานเลยครับ เลยเดินนับดาวเลยครับเพ่น้อง มึน มึน มึน แต่เรื่องไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นอีก เมื่อการแห่ใกล้จะจบลง มีใครก็ไม่รู้ “สะ - เหร่อ” มากอ่ะ ขอบอกๆ เอาน้ำมาให้ มาดีๆก็ไม่ได้ มาที เล่นเอาตกอกตกใจตั้งตัวไม่ทัน ช็อกสิครับเพ่น้อง มาไม่ได้ดูฟ้าดูฝนดูลมดูคลื่นเลย คนเรา (สมน้ำหน้าโดนหัวเราะ) แต่ขบวนก็จบลงด้วยดี ขอบคุณ เพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ที่ให้ความร่วมมือ

เรื่องส่วนตัว ช่วงนี้ข้าพเจ้านอนบ่เป็นเวล่ำเวลา อาจจะพูดไม่รู้เรื่องบางก็ให้อภัยกันนะ รู้สึกว่าช่วงนี้มีอะไรผ่านเข้ามาในชีวิตมากมาย แต่ก็รู้สึกเหมือนมันไม่ได้ผ่านมา (งงๆ เนอะ) ไม่รู้อ่ะ รู้สึกว่าตัวเองไร้ความรู้สึกยังไงไม่รู้อ่ะ 555+ ไร้ความรู้สึกก็คือใช่ชีวิตไปวันๆ ไม่คิดอะไรเลย ถึงคิดก็เอาไว้ในใจ ยากนักที่ใครจะรู้ บางทีถ้าไร้ความรู้สึกต่อไปแบบนี้เรื่อยๆคงดีอ่ะ จะได้มีเวลาทำอะไรต่อมิอะไรได้เยอะ 555+

บนมามากพอแล้ว(เพิ่งรู้ตัว) เอาเป็นว่าข้อความในบล็อกนี้ อาจจะเป็นข้อความสุดท้ายในรอบปีที่จะอัพ เอาเป็นว่าถ้ามีอารมณ์(คงอีกนาน นาน นาน และนาน) ก็จะมาอัพใหม่ สำหรับแฟนๆ ก็อย่าเสียใจ จะกลับมาแน่ถ้าถึงเวลา ไปแระ บะบาย